De schrik

Ik kan het eerst nog niet geloven, wil het niet geloven. Henny heeft nergens last van, behalve dat stomme bobbeltje in zijn hals. En de huisarts zegt zo maar even dat hij leukemie heeft en zo snel mogelijk naar de hematoloog moet?

Maar… als het nu echt leukemie is, wat staat ons dan te wachten? Leukemie kan heel snel gaan. We hebben het zo fijn samen. Kan je nou echt zo’n ernstige ziekte onder de leden hebben zonder er iets van te merken? Gaat hij dood? Allerlei scenario’s gaan door mijn hoofd. Hoe lang hebben we nog? Wat gaat die ziekte doen met zijn lijf? Moet ik straks verder zonder hem? Neeeee, ik wil niet zonder hem!

Ik kan het niet laten en ga wat googelen en vind info over leukemie op de website van het Radboud UMC. Er zijn verschillende soorten en aan de hand van de beschrijvingen besluit ik maar alvast dat het één van de chronische vormen moet zijn. Daar ga je tenminste niet binnen de kortste keren aan dood.

Na het telefoontje van de huisarts komt Henny naar huis en als hij arriveert ben ik weer wat rustiger. We houden elkaar stevig vast. Dan praten we er wat over, maar we hebben veel te weinig info om er iets zinnigs over te zeggen. En ik vind het te moeilijk om mijn gevoelens en angsten meteen uit te spreken. Ik ben bang dat we samen in een diepe put storten als we allerlei doemscenario’s hardop uitspreken.

We moeten eerst maar eens het (kennismakings)gesprek met de huisarts en vervolgens het consult bij de hematoloog afwachten.

Onderweg naar huis

Tijdens het telefoontje met de huisarts, waarin hij me vertelde dat hij dacht aan leukemie, was het alsof de benen onder me vandaan getrapt werden. Direct daarna met José gebeld en tja… hoe zeg je dan dat je leukemie hebt…

Mijn spullen gepakt en vanaf het project waar ik werkzaam was direct naar huis gereden. Onderweg belde de huisarts al weer. Hij had ondertussen contact gehad met de hematoloog van het Radboud UMC en een spoedafspraak voor mij geregeld.

Dat kan toch niet waar zijn?

Nee, dat kan niet waar zijn! Dat mag niet! Waarom mogen wij niet gewoon gelukkig zijn?

Het is 16 december 2014. Mijn lief belt me op om te vertellen dat de huisarts hem zojuist heeft gebeld met de uitslag van het bloedonderzoek. De huisarts wilde dat hij vandaag nog bij hem langs kwam, maar dat kon niet omdat hij aan de andere kant van het land aan het werk is. Toen besloot de huisarts het toch maar via de telefoon te melden: de hoeveelheid witte bloedlichaampjes is zo hoog dat we vermoeden hebben dat het om leukemie gaat.

Bam!